Ontmoet Kobus! Kobus is een vrijwilliger bij de groep Oekraïners, die op diverse opvanglocaties in Utrecht wonen. Hij zet zich meerdere keren per week in om de Oekraïners een warm welkom te bieden en taalles te geven. Hij doet dat in de activiteitenruimte De Herculeshoek naast de opvanglocatie aan het Herculesplein en de opvanglocatie aan de Eendrachtlaan. Kobus vertelt over hoe de taallessen niet alleen leerzaam zijn voor zijn taalmaatjes, maar ook voor hem. Lees hieronder meer over zijn ervaringen.

Na 42 jaar gewerkt te hebben in de verzekeringen is Kobus gestopt met werken. Samen met zijn vrouw dacht hij na over wat hij kon gaan doen in zijn vrije tijd toen zijn vrouw een oproep voor taalvrijwilligers van Welkom in Utrecht tegenkwam. Wat sprak hem zo aan in de oproep?

“De doelgroep sprak me aan. Een stukje verbondenheid met de Oekraïense mensen. Het is leuk om bezig te zijn met iemand en om iemand zo te helpen.

(…) Dus ik dacht van ‘goh, ik trek de stoute schoenen aan’. Ik had me heel goed voorbereid. Twee jaar geleden net na de vakantie, ben ik hier heen gegaan om een gesprek te hebben met Hellen daar aan die tafel,” vertelt Kobus terwijl hij wijst naar de tafel achter ons, “en toen kon ik vrij snel beginnen als taalmaatje.” Het lesgeven, vertelt hij, heeft hem altijd al wel aangetrokken en hij was benieuwd hoe het is om les te geven. Terwijl Kobus het aan het begin lastig vond dat hij niet een vast programma om mee aan de slag te gaan, merkte hij al snel dat eigenlijk alles wat je doet wel goed is. “Ik heb in de loop van de tijd gemerkt dat het heel belangrijk is van wie word je taalmaatje? Is die lang of kort in Nederland? Praat die Nederlands, Engels of wat dan ook? Daar zitten enorme verschillen in. Een vast programma maken is heel erg moeilijk,” legt Kobus uit. Kobus geeft les aan veel verschillende mensen met verschillende Nederlands niveaus. Het ene moment oefent hij met aan iemand die bezig is voor haar B1 Nederlands examen en het andere moment geeft hij les aan iemand die nog geen tien woorden Nederlands praat. Kobus zegt ook dat de taallessen meer zijn dan alleen Nederlands leren:

“Ik had ook iemand die volgens mij zwaar getraumatiseerd was. Daar krijg je ook mee te maken. Dus wat voor mij ook belangrijk is van wat ben je dan voor iemand? Een taalmaatje is niet degene met wie je alleen taal oefent. Nee, het is iemand met wie je gewoon een uur in verbinding staat om sociale of andere activiteiten te gaan doen.”

Hij ziet dit ook bij andere taalmaatjes. Veel taalmaatjes bouwen een persoonlijke band op met elkaar.

Kobus merkt ook dat er veel waardering is vanuit Welkom in Utrecht voor de taalvrijwilligers: “Ik heb wel gemerkt dat de medewerkers van Welkom in Utrecht heel erg waarderen wat je doet. Dat je er bent.” Ook merkt hij dat er vanuit de taalmaatjes zelf veel waardering is voor wat hij doet. Kobus leest een appje voor dat hij net heeft binnengekregen.

“Bedankt voor uw geduld, uw kennis en uw steun. U bent niet alleen een geweldige docent Nederlands, maar ook een vriendelijk en oprecht mens met wie het prettig is om te leren en te praten. (…) Moge elke dag u vreugde brengen,”

leest Kobus trots voor. Voor de complimenten doet hij het niet, maar het is altijd fijn als mensen hun waardering uitspreken. Kobus legt ook uit dat mensen vaak veel dingen aan hun hoofd hebben. De Oekraïners werken hard en willen tegelijkertijd Nederlands leren. Dat maakt het ook zo bijzonder voor Kobus. Dat ze ondanks de heftige situatie waarin ze zitten nog steeds zo hun best blijven doen om Nederlands te leren.

De taallessen helpen Kobus om zichzelf uit te blijven dagen en zichzelf te blijven ontwikkelen. “Wat ik leuk vind is dat ik dus voor mezelf toch nog uitgedaagd word om mijn hersenen te gebruiken,” vertelt Kobus. Kobus legt uit dat zijn concentratievermogen heel laag was toen hij begon met taalles geven. Hij wilde in het begin ook alleen Engels- of Duitstalige Oekraïners lesgeven. Nu merkt hij dat dit voor hem niet meer uitmaakt: “Ik ben er langzamerhand weer in gegroeid om te zien van: goh, ik vind het leuk om met mensen bezig te zijn één op één. Om mensen iets te leren.” Kobus vindt het taalaspect ook heel leuk. Hij probeert ook een beetje Oekraïens te leren, maar merkt dat dit toch wel echt lastig voor hem is. “Toch probeer ik het. A, dan kunnen zij mij uitlachen. En B, ik lach ook wel eens als zij dingen uitspreken. Je merkt dan eigenlijk ook wel dat een nieuwe taal leren best lastig is voor mensen,” legt Kobus uit.

Als ik aan het einde van het interview vraag of Kobus zelf nog iets toe te voegen heeft, benoemt hij nog een keer dat hij de HerculesHoek een hele fijne plek vindt en zich helemaal op zijn gemak voelt. Ook benadrukt hij de betrokkenheid van Welkom in Utrecht:

“Ik merk wel dat de organisatie Welkom in Utrecht, voor mij is dat eigenlijk Hellen en Daria met name, dat die wel heel erg betrokken zijn bij het gebeuren. Dat ze er echt iets van proberen te maken, richting geven, maar ik denk dat het, gezien de hele situatie ook, uitdagend is. Het is denk ik ook wel een dankbare groep.”

We willen Kobus bedanken voor zijn enthousiaste en energieke in zet van de afgelopen jaren. Kobus is een onmisbaar onderdeel van de taalcafes aan zowel de HerculesHoek als de opvanglocatie aan de Eendrachtlaan geworden en hopelijk blijft hij dat nog lang!