Ervaringen

‘Vandaag heb ik een ontmoeting gehad met Tesfalem (34 jaar) uit Eritrea en Getahun (30 jaar) uit Ethiopië in het kader van het maatjesproject Meet the neighbours van Welkom in Utrecht’, zo schrijft Jeroen Persoons, medewerker bij het bedrijf ICM aan zijn collega’s.

ICM is een van de vele bedrijven die huizen in het gebouw van de PKN dat pal naast het AZC aan de Joseph Haydnlaan staat. Na een zeer geslaagde lunch bij ICM zelf eind december 2018 waar zo’n 60 asielzoekers aanwezig waren, begon het bedrijf samen met Welkom in Utrecht met een maatjesproject waarbij 14 vluchtelingen gekoppeld werden aan 12 medewerkers van ICM. De bedoeling was dat de maatjes een keer in de week samen wat zouden ondernemen. Dat mocht ook tijdens werktijd van ICM.

Begin april was de kick-off van het project. Jeroen voegde meteen de daad bij het woord en nam Tesfalem en Getahun mee voor een wandeling en een kop koffie en thee. Ze praatten over de liefde, over hun gezinnen en hun kinderen, hun landen maar ook over voetbal. De verhalen maakten indruk. Jeroen: ‘Ik ben dankbaar dat ik hen heb leren kennen. En ik ben dankbaar dat ik mijn vrouw en kinderen elke dag kan zien als ik wil. Tesfalem heeft zijn zoon en vrouw al 10 jaar (zijn zoon is nu 11) niet gezien. Stel je dat eens voor. En tegelijkertijd is het zo mooi dat ze ook gewoon heel erg op mij lijken als we het over bijvoorbeeld voetbal of wielrennen hebben. Wat een top-project!’

Inmiddels zijn we drie maanden verder. Diverse azc-bewoners hebben een woning gekregen en zijn verhuisd naar andere delen van de stad of buiten de stad naar gemeentes als Hilversum of Oudewater. Toch heeft het gros van de maatjes nog steeds contact. En tijdens het Vrijwilligersdiner van Welkom in Utrecht op 9 juli kwam een aantal vluchtelingen helemaal vanuit andere gemeentes om erbij te zijn. En hun ICM-maatje weer te zien!

Zou je zelf – persoonlijk of als bedrijf – wat op willen zetten voor of met vluchtelingen? Laat het ons dan weten. info@welkominutrecht.nu

Lees meer

Maram (25) en Judith (44) wonen allebei in Zeist. Begin november 2018 werden ze via Welkom in Utrecht aan elkaar gekoppeld. Het klikte en sindsdien zien ze elkaar regelmatig. Om Nederlands te praten, maar om nog zoveel meer te doen. ‘Soms winkelen we, soms lopen we met de hond in het park en soms gaan we naar het café om iets te drinken’, zegt Maram in bijna vlekkeloos Nederlands. ‘Ik vind het erg leuk om Judith te ontmoeten. Omdat we bijna elke keer andere dingen doen. We eten ook samen bij haar thuis en ze geeft mij informatie over dit land en de Nederlandse cultuur. We praten echt over van alles’. In het Nederlands? Maram lacht: ‘Ja, natuurlijk. Alles in het Nederlands.’

Judith hielp in 2017 een week als vrijwilliger voor de ngo Because We Carry in een vluchtelingenkamp op Lesbos. ‘Dat heeft mij zo geraakt dat ik vrij snel nadat ik terug in Nederland was mij via Welkom in Utrecht heb laten koppelen als (taal)maatje om zo ook hier vluchtelingen te kunnen helpen.’ Ik vind Maram een heel slimme, sterke en lieve jongedame. En ze heeft veel gevoel voor humor. Ze is keihard aan het werk om de Nederlandse taal en cultuur te leren kennen en eigen te maken. En dat gaat haar heel goed af. Ze leert ontzettend snel en wil precies weten hoe dingen in elkaar zitten; zowel de Nederlandse grammatica als onze gewoontes. Ze legt de lat voor zichzelf behoorlijk hoog, gaat echt voor perfectie. Bijzonder vind ik hoe ze haar draai gevonden heeft in een totaal vreemd land, zonder haar familie en vrienden in de buurt. Toen ze hier net was, had ze veel heimwee naar het sociale leven dat ze in Syrië had en hier weer moest opbouwen. Maar nu kent ze ook hier steeds meer mensen en zit ze veel beter in haar vel.’

Het mooie is, zo zegt Judith, dat we van elkaar leren. Wat ik vooral van haar heb geleerd is dat vrijheid niet vanzelfsprekend is. Voor de oorlog in Syrië had Maram een heel normaal leven, studeerde ze natuurkunde aan de universiteit, woonde ze met haar familie in een mooi huis, had een sociaal leven en een toekomst. Dat is in een klap weg. Nu is Syrië een soort derde wereldland geworden en is zijzelf ineens afhankelijk van anderen hier in Nederland. Dat voelde heel raar voor haar.  Ik ben blij dat ik Maram heb leren kennen en hoop op nog veel mooie, gezellige gesprekken met haar.’

Foto: Fouad Hallak

Lees meer

In 2018 startte Welkom in Utrecht met het pilotproject Buddygezinnen. Daarbij worden vluchtelingengezinnen aan Utrechtse gezinnen gekoppeld. Dit doen we omdat veel van de nieuwkomers behoefte hebben aan contact met Utrechtse gezinnen, maar dat niet hebben. Tegelijkertijd zijn er Utrechtse gezinnen die het heel leuk vinden om de nieuwkomers te leren kennen. Buddygezinnen koken en eten bijvoorbeeld samen, bezoeken een speeltuintje of verkennen de stad en omgeving. Daarbij oefenen ze meteen de Nederlandse taal.Het helpt de nieuwkomers zich hier thuis te voelen en de samenleving beter te leren kennen.

Inmiddels zijn er 18 gezinnen gekoppeld. Een aantal matches zijn geëindigd, met name door verhuizingen, maar de meeste lopen nog. Minke is met haar man Ferry en hun drie kinderen buddygezin van Zahraa en Mohamed die eveneens drie kinderen hebben. Ze doen verschillend dingen samen. “Ik heb afgelopen vrijdag een mooie fietstocht gemaakt samen met Zahraa en Tia door de Gagelpolder naar Westbroek”, liet ze Welkom in Utrecht weten. “Het lukt niet altijd om heel regelmatig af te spreken (vooral van onze kant) maar het contact gaat goed en is heel leuk.”

Buddygezinnen kunnen van tevoren laten weten wat ze belangrijk vinden bij een koppeling. We kijken bijvoorbeeld naar interesses en de leeftijden van de kinderen. We matchen graag aan nieuwkomers die dit het hardst nodig hebben, dus gezinnen die nog weinig aansluiting hebben met de Nederlandse samenleving.

Elke koppeling is weer anders. De gezinnen van vriendinnen Sheila en Claire zijn bijvoorbeeld samen verbonden aan het Eritrese gezin van Natsenet. Ze hebben allemaal kinderen in ongeveer dezelfde leeftijd. Sheila over de eerste afspraak: “Het was heel gezellig vandaag! […] We zijn naar de Gagelsteede geweest, hebben ijsjes gegeten en heerlijke koffie gedronken, speciaal op Eritrese wijze bereid. Echt een bijzondere ervaring.  We vinden het nu al een verrijking.”

Lees meer

Als vluchtelingen vanuit azc Haydnlaan in Utrecht een woning krijgen, dan is dat niet per se in Utrecht stad. Veel komen terecht in omliggende dorpen als Maarssen, Nieuwegein of verder in de provincie Utrecht; Mijdrecht, Bussum, Montfoort. Soms ook in steden of dorpen buiten de provincie Utrecht.

Vluchtelingen vertellen ons regelmatig dat het lang niet gemakkelijk is om in de nieuwe gemeente contact te leggen met burgers en buren. Welkom in Utrecht is daarom gestart met het opzetten van een netwerk waarbij burgers en buren vluchtelingen die nieuwe zijn in hun gemeente verwelkomen, en op weg helpen. In diverse gemeentes zijn er organisaties die kunnen helpen, zoals VluchtelingenWerk, maar een kopje koffie bij de buren of iemand waar je ‘s avonds altijd na werktijden nog bij aankunt kloppen, geeft een (extra) gevoel van welkom zijn en veiligheid.

De Stichting Justice and Peace denkt hier hetzelfde over. Daarom organiseerden Welkom in Utrecht en  Justice and Peace op 28 maart een bijeenkomst waarin burgers (en vluchtelingen) uit onder meer Maarssen, Amersfoort, Hilversum, Nieuwegein, Houten, Lopik en Vianen bijeen kwamen om te kijken wat nu de behoeftes zijn, wat de obstakels en wat mogelijke oplossingen.  Zo ervaren vluchtelingen in kleine dorpen vaak een probleem met het leren van de Nederlandse taal. Buren en burgers zijn nodig om te oefenen. Maar waar vind je een taalmaatje als je niemand kent? Een ander punt was het Nederlandse gezondheidssysteem. Dat is ingewikkeld. Een Nederlander die meegaat naar een (huis)arts kan een groot verschil maken. Om wat voorbeelden te noemen.

Tijdens de avond vertelde Maaike Graaff van Justice and Peace over het project Samen Hier. In dit project  zetten Nederlanders (groep van 5 mensen) gedurende een jaar hun netwerk, kennis en tijd in om de aan hun gekoppelde vluchteling zo snel mogelijk effectief deel te laten nemen aan de Nederlandse samenleving.

Woon jij in een gemeente buiten Utrecht stad en wil je wat betekenen voor vluchtelingen? Mail dan naar Hellen@welkominutrecht.nu

Reageer ook als je zelf een (ex)vluchteling bent!

Lees meer

Even voorstellen (1): Adib, Frank en Eline

Adib, Eline en Frank staan onder meer elke week op het azc te werven. Dat houdt in dat ze asielzoekers in het azc informeren over de activiteiten die er plaatsvinden via Welkom in Utrecht. Ze hebben veel en nauw contact met vluchtelingen.

Adib werkt alweer zo’n 2 jaar als vaste vrijwilliger bij Welkom in Utrecht. Hij vertaalt flyers waar we mee werven en teksten voor de website en tolkt van het Arabisch naar het Engels/Nederlands en andersom. Adib introduceert nieuwe azc-bewoners met een Arabische achtergrond bij Welkom in Utrecht en verbindt waar nodig.

Adib over Welkom in Utrecht: ‘Ik vind Welkom in Utrecht belangrijk omdat het nieuwkomers de vriendelijkste welkom in Utrecht geeft. We doen dit door hen te ondersteunen bij het leggen van contacten met de lokale bevolking en hen te helpen hun weg te vinden in Nederland en netwerken op te bouwen. Persoonlijk werk ik graag bij Welkom in Utrecht omdat ik heb gezien hoe moeilijk het kan zijn om in Nederland te starten. Ik ondersteun het geweldige werk dat ze doen om ontmoeting voor iedereen (nieuwkomers en Nederlanders) eenvoudiger en efficiënter te maken.’

Eline is ook alweer een tijd vaste vrijwilliger. Ze coördineert de Verhuispool van Welkom in Utrecht. Ze verhuist ook zelf vluchtelingen als ze van het azc naar een nieuwe woning gaan. Maar is ook bezig met andere projecten zoals het ICM Maatjesproject. Eline heeft veel en goed contact met vluchtelingen en is net als Adib onmisbaar voor Welkom in Utrecht. Wil je ook meedoen aan de Verhuispool? Mail dan Eline@welkominutrecht.nu

Eline over Welkom in Utrecht: ‘Bij Welkom in Utrecht helpen we mensen om de eerste stappen te zetten in een nieuwe samenleving aan de hand van lieve mensen die voor je open staan, die je willen leren kennen en je willen ondersteunen. Er zijn zoveel mooie vrijwilligersinitiatieven die we met liefde verbinden aan de bewoners van het azc. Ik gun iedere nieuwkomer in Nederland contact met mensen die hier al langer leven. Samen leven begint bij je welkom voelen en je gezien weten. Daarom wil ik bij Welkom in Utrecht werken.’

Frank richtte samen met Hellen, Katinka en Rebecca in september 2015 Welkom in Utrecht op. Samen met hen vormt Frank het Kernteam dat verantwoordelijk is voor de dagelijkse gang van zaken van Welkom in Utrecht. Frank is daarnaast onder meer verantwoordelijk voor activiteiten op gebied van sport. En hij is elke donderdag  bij de werving in het azc. Wil je wat organiseren op sportgebied? Mail naar Frank@welkominutrecht.nu

Frank over Welkom in Utrecht: ‘Ik gun vluchtelingen een menswaardig en zelfredzaam bestaan. De vluchtelingen die in Utrecht wonen kunnen dat enkel opbouwen als ze verbonden zijn met andere inwoners van Utrecht. En dat is precies wat Welkom in Utrecht doet; verbinden.’

Lees meer

Bijna twee jaar geleden kreeg Ghedam Girmay Beyene (27) in het azc een flyer van Welkom in Utrecht in zijn handen gedrukt. Nu deelt hij die flyers zelf uit, als vrijwilliger.

Ghedam krabbelt iets op een servetje. “Kijk. Er zijn meerdere generaties Eritreeërs in Nederland. Er zijn mensen die in de jaren tachtig naar Nederland zijn gekomen, mensen die in 2000 zijn gekomen en mensen die later, in 2014 zijn gekomen.” Hij heeft een paar cirkels getekend, daartussen staan lijnen. “Die nieuwe generatie zou niet dezelfde route hoeven af te leggen als de oude generatie. We kunnen van elkaar leren, dat is ons idee.”

De Eritrese Ghedam organiseert sinds kort samen met Welkom in Utrecht activiteiten voor andere Eritreeërs. Maar dat is niet het enige wat hem bezig houdt. Op maandag gaat hij naar een cursus van de gemeente in zijn woonplaats Driebergen, op dinsdag heeft hij college bij de School voor Humanistiek en voetbal, waarna hij naar taalcafé De Voorkamer gaat, op donderdag staat hij met Welkom in Utrecht te flyeren en op vrijdag heeft hij weer college. Druk, geeft hij toe. Maar: “In het weekend ga ik lekker chillen,” zegt hij met grijns.

Connecties
Het contact met Welkom in Utrecht begon bij een flyer. In maart 2017 verhuisde Ghedam van een azc in Budel, Noord-Brabant, naar het tijdelijke Utrechtse azc Einsteindreef. “De eerste Utrechter die ik kende was Frank, van Welkom in Utrecht. Welkom in Utrecht stond elke week bij het stempelen, om informatie te geven over activiteiten. Als je in het azc woont, moet je eens per week een stempel halen, zodat het COA weet dat je er nog bent.”

“Ik wist nog niks van Welkom in Utrecht, maar Frank zei: kom gewoon naar de activiteiten. Ik heb er veel van geprofiteerd. Vooral van het taalcafé. En de activiteiten. Alles was nieuw voor mij: zowel Nederland als Utrecht. Ik wilde connecties maken, maar ik wist niet hoe. Ik dacht: mijn enige kans is om bij Welkom in Utrecht gewoon met alles mee te doen. En dat heb ik toen gedaan.” Hij somt lachend op: “Voetbal: oké. Volleybaltoernooi: oké. Dans, theater: oké.”

Utrecht veroveren
“Twee maanden geleden begon ik zelf als vrijwilliger bij Welkom in Utrecht. Daarvoor had ik het te druk, vooral met Nederlands studeren. Ik ben inmiddels geslaagd voor mijn examens, dus ik hoef niet meer naar les te gaan. Nu wil ik ook iets aan de maatschappij bijdragen. Dat vind ik echt belangrijk,” zegt hij met een serieuze frons op zijn gezicht.

“Veel Eritreeërs willen wel echt meedoen, maar het probleem is dat veel mensen geen Nederlands of Engels spreken. Ik spreek hun taal, dus ik kan veel aan ze uitleggen en soms misschien ook mijn eigen ervaringen vertellen.”

“Volgende week organiseren we bijvoorbeeld een bijeenkomst voor vrouwen. Veel vrouwen zijn hier gekomen via gezinshereniging en hebben weinig contact met mensen buiten hun eigen kring. We gaan ze proberen uit te leggen hoe Nederland werkt, samen met Tirhas, een Eritrese vrouw die hier al bijna dertig jaar woont. Het is bedoeld om inspiratie te geven. Dit is ons eerste evenement, een soort test. Daarna gaan we heel Utrecht veroveren, dat is mijn idee.” De grijns op zijn gezicht is terug.

Een goed gevoel
Ghedam moet even nadenken over de vraag waarom hij anderen helpt. “Ja, waarom doe ik dat eigenlijk. Het is mijn passie. Ik word er blij van, dus daarom. En ik ben ook heel veel door vrijwilligers geholpen, hè. Dus ik vind het ook leuk terug te kunnen geven wat ik heb gekregen. Ik weet dat het niet hoeft, maar het geeft me een goed gevoel.”

“Als je iets wil veranderen aan het beeld van Eritreeërs, moet je bij jezelf beginnen. En ik snap waar Eritreeërs mee zitten, wij hebben dezelfde problemen. Als ik niet dat begrijp, kan niemand dat begrijpen. In die zin voel ik mij ook wel verantwoordelijk om te helpen.”

Lees meer

Elke derde dinsdag van de maand kun je in Het Wilde Westen samen koken en eten met vrouwen uit het azc en studenten van Ichthus. En dan kan het voorkomen dat je op één avond niet alleen Somalische pannenkoeken eet, maar ook een salade met brie en een pepernoottoetje toe.

Eén voor één druppelen vrouwen binnen in Het Wilde Westen, een cultureel centrum gelegen naast Park Oog in Al. Coördinator Ankie vouwt de schone was van theedoeken en gele doekjes aan tafel. “Iemand thee?” Studentes Kimberley en Ellinore zetten de theedoos op tafel. De Irakese Aliya en Mariam, moeder en dochter, zijn er als eerste. En ze komen voorbereid: “We hebben thuis al een taart gebakken,” vertelt Mariam. Elke derde dinsdag van de maand wordt er in het buurtcentrum gekookt en, vooral, ook veel gegeten. Door vrouwen uit azc Joseph Haydnlaan, vrouwen uit de buurt en studenten van de christelijke (meer…)

Lees meer

Safia en Soheyla werken nu een half jaar als vrijwilliger bij woonzorgcentrum de Wartburg. Elke week helpen ze op een vaste dag en tijd met mandela’s tekenen, schilderen en nagels lakken van de ouderen. Tot volle tevredenheid, niet in het minst van de twee Afghaanse vrouwen zelf.

Safia kreeg onlangs na tien jaar in Nederland eindelijk haar verblijfsvergunning en een huis. Daarmee kwam een einde aan een zwerftocht langs verschillende azc´s in Nederland. Dit vrijwilligerswerk helpt haar weer een stapje verder met de inburgering. Hoewel ze daar al ver in is. Zo sprak ze laatst iemand die niet op kwam dagen op een afspraak toe: “Maar je bent toch een Nederlander, jullie komen altijd op tijd. Hoe kon je onze afspraak nu vergeten?”

Toen de Wartburg een modeshow organiseerde, was Safia een van de eersten die zich aanmeldde. Zo´n twintig vrijwilligers showden op een heuse catwalk de mooiste outfits uit verschillende landen. Begeleid door traditionele muziek uit dat land. De Wartburg-bewoners genoten en ook Soheyla en Safia voelden zich op hun plek.

Vrijwilligerswerk is een van de manieren om de integratie makkelijker te maken. Werk jij in een organisatie die ook vrijwilligerswerk aanbiedt, denk dan eens aan het inzetten van vluchtelingen of statushouders en neem contact op.

Lees meer

In juli geeft Hanibal aan dat hij een (taal)maatje wil. Rond dezelfde tijd neemt ook Henk contact op met Welkom in Utrecht. Hij wil op zijn beurt wel (taal)maatje zijn.
Beiden zijn vijftigers, beiden hebben een gezin. Het verschil is dat Hanibal uit Syrië komt en Henk uit Utrecht. En dat Henk geen Arabisch spreekt en Hanibal nog niet zoveel Nederlands. Maar met dat laatste gaat Henk hem helpen.
Drie maanden later komen een breed glimlachende Hanibal en Henk naar de infomiddag van Welkom in Utrecht op Plan Einstein.
De twee blijken het goed met elkaar te kunnen vinden. ‘Henk is erg aardig’, zegt Hanibal in het Nederlands. ‘Ik vind het leuk om hem te ontmoeten.’ Henk komt inmiddels bij het gezin van Hanibal in huis, eet daar mee en praat er over van alles en nog wat. ‘Ik spreek Hani wekelijks’, zegt Henk. ‘Ik ken inmiddels het hele gezin en er is een leuke klik.’ Het contact geeft Henk nieuwe inzichten. ‘Ik raak zeer geïnteresseerd in de vraagstukken van het Midden Oosten, lees de krant anders en hoor van Hanibal veel over wat hij allemaal achter heeft moeten laten. Het opent opnieuw mijn ogen voor de waanzin van oorlog.’
Inmiddels gaan de twee mannen elke woensdagavond zwemmen. En ook dan praten ze Nederlands. Want daar is het tenslotte allemaal om begonnen.

Lees meer

Het was een geweldig mooie, ontroerende en ook leerzame voorstelling, en de vluchtelingen die daarna met onze kinderen praatten, maakten het geven ‘vluchten’ nog tastbaarder’, aldus een leraar van een van de basisscholen die in mei 2018 de voorstelling ‘Toen mijn vader een struik werd’ van Jeugdtheatergroep Het Filiaal theatermakers bijwoonden. De voorstelling was gebaseerd op het bekende boek van Joke van Leeuwen, over het meisje Toda dat vlucht vanuit een land in oorlog en haar moeder zoekt.
Het Filiaal vroeg aan Welkom in Utrecht om vluchtelingen die na de voorstelling met de klassen in gesprek wilden gaan. Over wat ze zelf hadden meegemaakt, over het leven in Nederland, over wat hun dromen waren voor de toekomst en het verdriet over wat ze achter hadden moeten laten. Na elke voorstelling ging een klas van zo’n 25 leerlingen uit groep 6 tot en met 8 van de basisschool met 1 a 2 vluchtelingen in gesprek. De vluchtelingen kwamen overal vandaan: Syrië, Afghanistan, Irak, maar ook Burundi.

De kinderen luisterden ademloos. Daarna konden ze een prachtige fototentoonstelling bewonderen van Annegien Schilling en in de struiken buiten een wens hangen. De laatste twee weken van april en de hele maand mei speelde Het Filiaal de voorstelling. Er kwamen circa 140 klassen uit het hele land naartoe. Welkom in Utrecht zorgde dat 25 vluchtelingen met de kinderen konden praten. Een forse klus, maar absoluut de moeite waard. Want zowel voor de kinderen als de vluchtelingen was dit een bijzondere en vaak onvergetelijke ervaring. De vluchtelingen voelden zich welkom en ze waren aangenaam verbaasd over de vragen die kinderen stelden. Zo open en eerlijk. En de warmte die ze terugkregen. ‘Ik wens dat ik ooit iets goeds kan doen voor deze wereld’, schreef een leerling op het kaartje aan de wensboom. Een beter wens is er misschien niet.

Met dank aan de bijzonder hartelijke en goed georganiseerde opvang van de mensen van Het Filiaal.

Lees meer

Vluchtelingen met een verblijfsvergunning blijven natuurlijk niet eeuwig in een azc wonen. Op een gegeven moment krijgen ze een huis. Voor veel mensen is dat fantastisch nieuws. Maar er breken dan wel hectische weken aan. Afhankelijk van de gemeente waar hun woning staat, krijgen ze een lening of een geldbedrag dat ze kunnen besteden aan de inrichting van hun huis. Maar het leggen van nieuw laminaat, het huis verven, het kopen van – tweedehands – tafels, stoelen, bedden en die vaak ook nog zelf in elkaar zetten; het moet allemaal snel. In het azc kunnen vluchtelingen niets opslaan. En dan het verhuizen zelf. Ook dat is best ingewikkeld. Want de meeste vluchtelingen hebben natuurlijk geen auto.

Daarom heeft Welkom in Utrecht een Verhuispool opgericht. Die bestaat uit zo’n 20 vrijwilligers die helpen wanneer een gezin of individuele vluchteling meubels wil kopen of wil gaan verhuizen. De vrijwilligers gaan mee naar IKEA of tweedehandswinkels, rijden de familie, de bagage en soms ook fietsen naar een nieuw adres. Dat is leuk en levert mooie momenten op. Voordat je het weet zit je bij Eritreeërs aan de lunch of blijkt de Syrische zoon van de familie waarmee je net een tweedehands koelkast versjouwd hebt ook van Arctic Monkeys te houden en kun je dat lekker hard in de verhuisbus draaien.

Regelmatig klikt het en ontstaan er blijvende contacten, soms echte vriendschappen. Dan zit je bijvoorbeeld een paar weken na de verhuizing in het nieuwe huis te schaken met de Syrische vader van de familie. Of sta je samen met de Jemeniet waarmee je meubels hebt uitgezocht op Schiphol op zijn vrouw en kinderen uit Jemen te wachten.

Hoe dan ook, het is – bijna altijd – gezellig als je deel uitmaakt van de Verhuispool. En je maakt je in ieder geval altijd nuttig.

Wil je ook als vrijwilliger deelnemen aan de Verhuispool? Stuur dan een mail naar hellen@welkominutrecht.nu

Lees meer

Welkom In Utrecht verbindt vluchtelingen met de wereld buiten hun azc-kamer

‘Het is alsof je een nieuwe onbekende wereld ontdekt. Met dit idee in gedachten ging ik naar Utrecht, om daar Humanistiek te studeren. Ik wilde mensen leren kennen om steeds meer tot deze stad te behoren. Ik weet dat ik van mijn thuisland vooral de mensen mis. Daarnaast had ik het gevoel dat ik in Utrecht woonde voor een specifieke reden: mijn studie. Deze reden is centraal gaan staan in mijn leven, maar ik wilde ook praktische ervaring opdoen. Ik wilde mijn hulp aanbieden aan mensen die het nodig hebben, en daardoor zelf ook dichterbij hen komen en van hun ervaringen leren. De stichting Welkom In Utrecht was een heldere keuze voor mij. Een stichting die zich inzet voor vluchtelingen was een geschikte stap om mee te beginnen, aangezien ik zelf ook een vluchteling ben. Ik meende tevens dat ik waarschijnlijk voor de vluchtelingen op meerdere gebieden behulpzaam kon zijn. Daarom wilde ik vrijwilliger bij Welkom In Utrecht worden.
Aanvankelijk was ik bang dat ik niks kon betekenen, omdat ik nieuw en onbekend voor de vluchtelingen was en omdat ik niet zeker was van wat ik voor hen kon betekenen. Ik nam afstand en begon te twijfelen.
Echter, het duurde niet lang voordat Welkom in Utrecht mijn hulp inriep en zo kon ik mijn vaardigheden toetsen tijdens het werven. Daarbij geven we op het azc informatie over activiteiten. Ik heb de rol van de verbinder gespeeld, en heb vertaald voor de twee partijen.
Die dag was de elfde september 2017. Sindsdien maak ik elke week kennis met een nieuw persoon. Iemand naar wie ik luister, die ik zoveel mogelijk probeer te helpen, en die soms ook een vriend van mij wordt. Ik heb geleerd dat elk mens soms hulp nodig heeft, dat dit onvermijdelijk is, en dat je daarom elk mens hulp moet verlenen.
Ik heb Welkom In Utrecht steeds beter leren kennen. Ik zag in hoe waardevol het is wat de mensen van deze stichting doen voor vluchtelingen. Ik begon me zelfs voor te stellen wat er anders had kunnen zijn, als er in het azc waar ik destijds verbleef zo’n stichting was. Het is een bekende klacht van vluchtelingen dat ze in het azc niks te doen hebben. Sommigen beginnen hun kamer als gevangenis te ervaren, omdat ze geen relaties met de buitenwereld hebben en niet weten met wat of hoe ze zich bezig kunnen houden. Welkom In Utrecht verbindt vluchtelingen met de wereld buiten deze kamers, zodat ze meer kans hebben om relaties met hun nieuwe omgeving op te bouwen. Je merkt het verschil tussen de nieuwe vluchtelingen die niet weten wie we zijn en de vluchtelingen die al deelnemen aan onze activiteiten. Vluchtelingen die nog heel verlegen zijn om met ons te communiceren en vluchtelingen die al in het Nederlands communiceren. Vluchtelingen die nog niet weten waar ze boodschappen kunnen doen en vluchtelingen die al de stad in gaan om van een voorstelling in de Stadsschouwburg te genieten. Welkom In Utrecht speelt voor vluchtelingen een grote rol bij het vinden van zichzelf in Nederland.

Lees hier ook het verhaal van vrijwilligster Hannah.

 

Lees meer

Miel Hollander nodigde bewoners van azc Haydnlaan uit om op kerstavond pizza’s in zijn restaurant Punk Pizza te komen eten.

‘Ik wilde al jaren iets voor anderen doen met kerst. Ik sluit mezelf normaliter die dagen het liefste op, om dan in bad te gaan liggen, terwijl de geuren van de braadslee in de oven, de flikkeringen van een sleezy kerstfilm op de wanden en de jingles van BBC Radio One, de woonkamer vullen. Dat ik een enkele keer een licht vochtige linkerooghoek droogwrijf, is ondertussen net zo’n traditie geworden als kerst zelf.
Maar die tweede kerstavond was anders. Die avond bakte ik pizza’s voor vluchtelingen die in het azc aan de Joseph Haydnlaan woonden. Zij schoven bij Punk Pizza aan tafel met Utrechters die deze stad al veel langer hun thuis kunnen noemen. Om samen te eten en naar elkaar te luisteren. Om op een totaal andere manier met elkaar in contact te komen. Immers, na het noodgedwongen verlaten van huis en haard, heb je andere mensen nodig voor een goed gesprek, voor een grap en een lach en om te leren hoe het er in ons land aan toegaat.
Ik deed dit natuurlijk niet alleen. Welkom in Utrecht hielp met het werven van de vijf vluchtelingengezinnen, Katinka haalde de gezinnen op uit het azc. En mijn liefde Sophie en dappere dochter Flo assisteerden mij: ze bedienden de gasten en deden de vaat. Held en chef David had die ochtend in alle vroegte de voor- en nagerechten uit zijn mouw geschud. En medewerkster Lucia stond wederom vol bravoure – en dit keer vrijwillig – met haar Italiaanse warmte en Argentijnse pit, achter de Punk Pizza-bar.

Het was een fijne kerst!’

Meer activiteiten van en met vluchtelingen en statushouders vind je in de agenda.

Lees meer

Hannah de Lange heeft Algemene Sociale Wetenschappen gestudeerd en is sinds september 2017 vrijwilliger bij Welkom in Utrecht voor 2 dagen in de week.

Mijn taken lopen sterk uiteen. Zo heb ik een rondleiding in Overvecht opgezet voor nieuwkomers. Deze rondleiding wordt gegeven door Adib, een Syrische vluchteling die in Overvecht woont. Ook ben ik een samenwerking gestart met Free Food Experience, een organisatie die diners opzet voor mensen die het niet zo breed hebben. Daarnaast help ik regelmatig bij de werving. ‘Werving’ klinkt een beetje alsof je soldaten aan het rekruteren bent, maar het gaat er vooral om dat asielzoekers geïnformeerd worden over activiteiten. Dit gebeurt door middel van flyeren bij de wekelijkse meldplicht in het AZC. In het begin vond ik dat best wel lastig: je kent niemand, iedereen heeft een ingewikkelde naam en je moet met handen en voeten uitleggen dat er volgende week een buurtbarbecue is. Maar na verloop van tijd kreeg ik de smaak te pakken. Het is juist leuk om mensen voor wie de drempel erg hoog is bij activiteiten te betrekken. En het is natuurlijk nog leuker als mensen vaker meedoen aan activiteiten.

Door mijn werk bij Welkom in Utrecht hebben vluchtelingen voor mij een gezicht gekregen. Voorheen las ik verhalen en zag ik foto’s in de krant van mensen opeengepakt als sardientjes op een bootje, maar ik had nog nooit in het echt iemand gesproken met een vluchtelingenachtergrond. Nu hoor ik zelf de verhalen en weet ik wie daarbij hoort. Ik ben gaan begrijpen dat je vluchtelingen niet moet zien als groep, maar als individuen met elk een eigen reden om hun thuisland te verlaten. Als je mensen als groep bekijkt, wordt benadrukt hoe ze verschillen van je ‘eigen’ groep. Maar als je ze als individu bekijkt, zie je ineens hoeveel ze op je lijken.

In de politiek en de media wordt vaak de nadruk gelegd op de verschillen tussen ‘wij’ en ‘zij’. Ik vind dat Welkom in Utrecht een belangrijke rol speelt in het overbruggen van deze denkbeeldige kloof. Door het faciliteren van activiteiten worden vluchtelingen betrokken bij de Nederlandse samenleving. En door het stimuleren van vrijwilligers gaan mensen vluchtelingen niet meer zien als vreemden, maar als vrienden. Hierdoor ontstaat meer wederzijds begrip, wat in mijn ogen bevorderlijk is voor een prettige samenleving.

Lees hier ook het verhaal van Welkom in Utrecht vrijwilliger Wassim.

Lees meer

“Ik vind het fijn als ik me ergens welkom voel. Toen er bij mij om de hoek een azc werd geopend wilde ik me daarom graag inzetten om vluchtelingen ook dat warme ‘welkom gevoel’ te geven.” Lianne is nu sinds een jaar vrijwilligster bij Welkom in Utrecht, ze ging onder meer met jongeren naar het theater. Daarnaast organiseert ze voorleesmiddagen en geeft ze Nederlandse les aan gezinnen. “Vooral het persoonlijke contact en de ondersteuning in alledaagse dingen zoals taal, spreken me aan. Op die manier probeer ik vluchtelingen te ondersteunen in het zelfstandig opbouwen van een leven hier.”

Begin dit jaar ging ze als begeleidster voor Welkom in Utrecht mee naar het Dolfinarium, waar ze het gezin van Kamal, Wallaa en hun drie zoontjes ontmoette. “We hadden meteen een klik en na die dag heb ik ze vaak in het azc bezocht. Ik las de jongens voor, we maakte wandelingen in de buurt en ik hielp met het vertalen van informatie over school en een mogelijke verhuizing.” Wat Lianne opviel was de positieve inslag van het gezin en hun gastvrijheid. “Ik vind het heel knap hoe je als gezin maandenlang samen in een (kleine) kamer woont en ondanks alle verdrietige gebeurtenissen je best doet om je aan te passen aan een nieuwe cultuur en erop vertrouwt dat het goed komt. En dan heb ik het nog niet eens over het lekkere eten dat elke keer weer klaar stond.”

Het gezin zelf geeft aan dat ze Utrecht een fijne plek vonden om terecht te komen, ondanks dat ze natuurlijk liever in Syrië waren gebleven als dat veilig was geweest. “Het feit dat Lianne – en ook vele andere vrijwilligers – oprecht interesse in ons toonden en leuke dingen organiseerden, droeg zeker bij aan het vinden van onze weg hier. We keken uit naar Lianne haar komst en het was fijn om te weten dat ze er was om ons te helpen. We zien haar nu als een vriend.”

Sinds deze zomer heeft het gezin een huis toegewezen gekregen in een dorpje in Gelderland. Hier gaan de kinderen naar school en de ouders dagelijks naar Nederlandse les. Lianne komt er nog steeds over de vloer. “Alleen al van de manier waarop de jongens me op staan te wachten als ik aan kom rijden word ik blij. En ik ben heel trots als ik zie hoe snel ze zich de Nederlandse taal eigen hebben gemaakt. Of hoe ze de inrichting van hun huis hebben geregeld. Of we nu een potje voetballen in het park of karaokeliedjes van ‘Kinderen voor Kinderen’ zingen als ik er ben, ik vind het zo fijn om te zien dat ze steeds meer hun plekje beginnen te vinden in Nederland.”

“Ik zou het echt iedereen aanraden om een steentje bij te dragen als vrijwilliger. Het is dankbaar om te doen en je leert er zelf ook veel van. Vooral de kennismaking met andere culturen heeft me verrijkt.”

Wil jij ook vrijwillig(st)er worden of een leuke activiteit organiseren voor vluchtelingen in Utrecht, stuur dan een mailtje naar: info@welkominutrecht.nu

 

Lees meer

Het was een prachtig begin van de zomer, het ZomerFeest van Socius en Welkom in Utrecht op zondag 2 juli op de Einsteindreef in Overvecht waar in totaal zo’n 150 gasten kwamen. De bezoekers genoten van een lekker zonnetje, kletsten met bewoners van het azc, de bewoners van de flat ertegenover en tientallen andere gasten uit de wijk Overvecht. Er was een heerlijke barbecue, er werd gesjoeld en gekorfbald en er konden vragen worden gesteld over activiteiten aan diverse informatie-tafeltjes.

Stichting Al Amal maakte de nodige contacten met nieuwkomers. DJ talenten Mohammed en Begüm van Cultuurspot Overvecht draaiden muziek, waarop wat mensen van New Neighbours Utrecht een Dabke (Arabische volksdans) dansten. Kinderen konden springen op het springkussen van Wijk&co Overvecht Zuid.

Mohammed Saiah trok de kar voor Socius. Turkse supermarkt Meltem Plaza sponsorde een groot deel van de barbecue. Geweldig!!

Super ook al die vrijwilligers die hielpen… Chapeau!
De credits voor de foto’s zijn voor Beaudine van Dijk

Ook een feest organiseren voor of met vluchtelingen? Mail naar info@welkominutrecht.nu

 

 

 

Lees meer

Via de activiteiten van Welkom in Utrecht leren vluchtelingen en Utrechters elkaar kennen. Door samen te voetballen, te eten of naar een theaterstuk te gaan, door samen vrijwilligerswerk te doen, of te verhuizen. Regelmatig komt daar wat moois uit voort. Soms een echte vriendschap.
Welkom in Utrecht koppelt ook direct mensen aan elkaar. Dat doen we met beleid. Eerst even samen koffie drinken. Bevalt het niet, geen probleem. Kijken we verder. Bij de Syrische Bashar en Utrechter Christian was het meteen raak. Christian wilde gezellig eten met vluchtelingen. Welkom in Utrecht appte Bashar. Die zag het wel zitten.
En hoppa, een vriendschap was geboren. Sindsdien zien Christian en Bashar elkaar regelmatig. ‘Het geeft mij energie als ik iemand kan helpen’, zegt Christian. ‘Ik leer Nederlands praten met hem’, zegt Bashar. Maar er is veel meer dan dat. ‘Toen ik in Nederland kwam hoorde ik van veel mensen in het azc dat het zo moeilijk is om vrienden te worden met Nederlanders. Maar mijn vriendschap met Christian laat zien dat dat niet waar is. Al tijdens de eerste kennismaking zijn we tot 5 uur ‘s ochtends doorgezakt. En nog steeds zien we elkaar vaak. Hij helpt mij als ik vragen heb over Nederland, laat me nieuwe dingen in Utrecht zien.’ Ook voor Christian heeft de vriendschap een meerwaarde. ‘Doordat we beiden uit een andere cultuur komen, zie je verschillen maar ook overeenkomsten. En leer je opnieuw waar je zelf staat.’
En er is iets wat ze sowieso delen. ‘We zijn allebei levensgenieters’, aldus Christian. ‘We houden van een kop koffie op het terras, van uitgebreid eten en koken, van gezelligheid opzoeken.’ Dan is hij bij Bashar aan het juiste adres. ‘Ik ben hier zonder familie, maar met mensen als Christian vind ik steeds meer een nieuwe familie.’

Welkom in Utrecht koppelde tientallen Utrechters aan vluchtelingen. Vrouwen aan vrouwen, gezinnen aan gezinnen, mannen aan mannen. Het gaat daarbij altijd om gelijkwaardigheid. Het moet ‘klikken’. Van beide kanten.

Wil jij ook een vluchteling ontmoeten? Mail dan naar hellen@welkominutrecht.nu

  • Hiernaast faciliteren we ook buddy-projecten. Wil je daar meer over weten? Klik dan hier en kijk onder buddy-projecten.
Lees meer

“Hij is zeker vooruit gegaan sinds hij hier pianoles heeft”, zegt Matthijs, de pianoleraar van Abdulrazak. In een kleine kamer in cultureel centrum Het Wilde Westen zitten ze samen voor de piano. In november al gaf  de Syrische Abdulrazak aan dat hij pianoles wilde spelen. En dat hij noten wilde lezen. Nu is hij elke dinsdagavond bij Matthijs te vinden. Abdulrazak geniet ervan. Hij houdt erg van klassieke muziek. Vooral van Beethoven. “Zo mooi hoe hij die 9e Symfonie heeft gemaakt. Echt mooi omdat hij toen al doof was”, zegt hij wat dromerig. Heel graag wil Abdulrazak ook perfect Für Elise kunnen spelen. Zover is het nog niet. “Het gaat heel goed. Maar alles hangt af van hoeveel je oefent”, zegt Matthijs streng. En zo is het maar net.

Bij Het Wilde Westen spelen diverse vluchtelingenkinderen een muziekinstrument. Ze doen dat met financiële ondersteuning van Het Wilde Westen. Nieuw is het idee om de meer kapitaalkrachtige kinderen wat extra’s te laten betalen (als ze dat willen) voor degenen die het wat minder breed hebben, een soort van crowd funding.

Welkom in Utrecht maakte onder meer ook de volgende individuele koppelingen mogelijk:

  • Diverse vluchtelingen werden geholpen bij hun verhuizing van het azc naar een eigen woning door Utrechtse vrijwilligers. Zie de informatie over de Verhuisgroep op de pagina Voor vluchtelingen en Wat kun jij doen.
  • Diverse Utrechters die contact wilden met vluchtelingen(gezinnen) zijn bij elkaar gebracht.
Lees meer

“Mooi, echt mooi. Ik heb nog nooit zulke grote vissen van zo dichtbij gezien.” Een van de vele positieve reacties tijdens de uitjes naar het dolfinarium. Niet bij de Noordzee, zoals een van de ouders tevoren dacht, maar in Harderwijk. Tijdens de grote dolfijnenshow gingen vluchtelingenkinderen snel heel nieuwsgierig op de stoeltjes op de eerste rij zitten. Ze werden niet teleurgesteld. Vooral de slotact waarbij vijf dolfijnen synchroon uit het water sprongen en met een klap weer onder gingen oogstte veel bewondering. Tussendoor kregen ouders en kinderen nog informatie over de leefgebieden van de dolfijnen, en hoe belangrijk het is om goed met het milieu om te gaan. Tijdens de eerste twee keren was het fris en regende af en toe. Maar dat deerde niet. De dag was, zo vond iedereen, “geweldig”.

Via Welkom in Utrecht gingen kinderen en hun ouders uit het azc in totaal drie maal naar het Dolfinarium Harderwijk. Op 28 februari, op 2 maart en uiteindelijk – omdat er zoveel belangstelling was – ook op 26 maart. In totaal genoten meer dan 170 ouders en kinderen van de ‘grote vissen’.

Na het schaatsen in januari was dit het tweede uitje dat werd betaald uit het geldbedrag dat door openbare basisschool De Kleine Dichter met een sponsorloop opgehaald werd. Het geld is bedoeld voor externe activiteiten voor vluchtelingenkinderen in Utrecht tijdens de schoolvakanties.

 

Lees meer

Net in Nederland is een online platform van de Nederlandse Publieke Omroep waarop je programma’s kunt bekijken met Nederlandse, Engelse en Arabische ondertiteling. Het platform wil nieuwkomers wegwijs maken in onze samenleving.

Om hun aanbod nog beter aan te laten sluiten op de vraag van vluchtelingen en immigranten, vroeg Net In Nederland (NiN) input van vluchtelingen zelf. Dus gingen Radwan, Nour en Ahmad op een vrijdag in februari naar het Mediapark in Hilversum om daar met de redactie van NiN te discussiëren over de voors en tegens van de website. Wat hebben jullie nodig, vroeg NiN hen. En in hoeverre kunnen we beter op jullie behoefte aansluiten?

Het werd een gezellige en leerzame middag voor beide partijen. Een taboe-onderwerp als homoseksualiteit lokte bij de nieuwkomers verschillende reacties uit. Van: ‘Kan het wat minder expliciet” tot “Het hoort bij de Nederlandse samenleving.’

Maar ook luchtigere zaken kwamen aan de orde. Zo scoorde Ahmad maar liefst 85 procent in de quiz “Hoeveel weet jij van Nederland”, ruim hoger dan een deel van de redactie! Nour was, als journalist die in Syrië alleen lovend over Assad mocht schrijven, vooral benieuwd naar de werking van het publieke bestel. ‘Een omroep wordt betaald door de overheid, maar diezelfde overheid heeft niets te vertellen over de inhoud van de programma’s. Hoe kan dat?’

Het gat tussen de Nederlandse en Arabische cultuur vullen is een van de sterke punten van NiN. ‘Denken als een Syriër’, zoals de drie gasten het noemden, doet NiN goed. De doelen van het platform werden volgens hen ook gehaald: het leren kennen van de Nederlandse samenleving en de mogelijkheid de Nederlandse taal te leren door gebruik te maken van ondertiteling.

Radwan, Nour en Ahmad zagen wel graag meer informatie over het onderwijssysteem, meer verhalen van nieuwkomers zelf en meer Nederlands nieuws. Met een goed gevulde goody bag en een hoofd vol verhalen gingen ze weer op huis aan.

De NPO vraagt regelmatig vluchtelingen om hun mening over Net in Nederland. Ben je vluchteling en wil je meedoen of ken je vluchtelingen die mee zouden willen doen? Of wil je informatie? Stuur dan een app naar Welkom in Utrecht: 06 42543937

Tekst en foto: Marc Speijers

Lees meer

‘Het was jammer dat ik niet zo goed met de vader kon communiceren, omdat hij nog weinig Nederlands sprak, maar zijn zoontjes te zien schaatsen, was super’, aldus een van de ouders van Basisschool De Kleine Dichter die mee was tijdens het schaatsen op de Vechtse Banen op 3 en 5 januari.
In die twee dagen stapten circa negentig vluchtelingenkinderen en hun ouders (uit het azc, maar ook vluchtelingen die al een eigen woning hebben in Utrecht), de ijsbaan op. Meestal voor de eerste keer in hun leven. Er bleken ware talentjes onder te zitten. Anderen vielen om de haverklap, maar stonden met een glimlach weer op. Want zoals een van de kinderen zei: ‘Schaatsen is moeilijk, maar wel heel leuk’.
Vanuit Welkom in Utrecht hielpen twaalf enthousiaste vrijwilligers. Vanuit OBS De Kleine Dichter gingen zo’ n twaalf gezinnen mee. Kinderen hielpen kinderen, jongeren schaatsten met jongeren, ouders maakten kennis met ouders. ‘We zijn een paar dagen erna wezen eten in het azc’, liet een van de Nederlandse ouders weten.

Het schaatsen was een eerste activiteit die betaald werd uit de gelden van de sponsorloop die kinderen van De Kleine Dichter liepen in mei vorig jaar. Welkom in Utrecht gaat nog veel meer activiteiten tijdens de (vaak saaie) schoolvakanties verzorgen. Namens de vluchtelingen: dank je wel kinderen van De Kleine Dichter.

Lees meer

Op een frisse Sinterklaasavond, in het Stadhuis nabij de Oude Gracht in Utrecht, druppelt de trouwzaal langzaam vol. Het Stadhuiskoor houdt hier al maandenlang op maandagavond repetitie, in een bijzondere samenwerking met Amer (29) en Hani (27) twee muzikanten die de oorlog in Syrië ontvluchtten. Nadat dirigent Paul Krijnen zijn plaats heeft ingenomen begint het koor met wat opwarmingsoefeningen en een enkele toonladder. Daarna klinken al snel de eerste noten van deel I van Oratorium van een Vlucht.

Het muziekstuk is geschreven in het Nederlands en het Koerdisch. Dirigent Paul Krijnen vindt het belangrijk dat de Nederlandse koorleden ervaren hoe het voelt om in korte tijd een vreemde taal te leren. Het ging goed. “Het koor heeft hier keihard, eensgezind en met veel plezier aan gewerkt.” De Koorleider is trots op zijn neef Kay Krijnen die de muziek componeerde. Kay reisde in 2012 met een groep Nederlandse kunstenaars door het Koerdische deel van Noord-Irak. De reis maakte diepe indruk op hem. De gastvrijheid en openheid van de mensen met wie hij daar het Koerdische Nieuwjaar vierde stond in schril contrast met het geweld dat enige tijd later in de regio uitbrak. Beide indrukken vormden de inspiratie voor het muziekstuk. “Oratorium van een Vlucht is een eerbetoon aan eenieder die de moed heeft huis en haard te verlaten om een veiliger en leefbaarder bestaan op te bouwen in een nieuw onbekend land”, aldus Kay.

Amer en Hani zijn hier een goed voorbeeld van. De twee jeugdvrienden groeiden samen op in Yarmouk, een Palestijns vluchtelingenkamp bij Damascus. Hun grootouders moesten meer dan een halve eeuw eerder ook vluchten uit hun geboorteland. Ze namen muziek als belangrijkste erfgoed mee. “Wij hebben het ABC tegelijkertijd met DoReMi geleerd”, lacht Amer. “Zonder muziek is ons leven een vergissing”. Ze zijn dan ook blij dat de stichting Welkom in Utrecht hen aan het Stadhuiskoor heeft verbonden voor dit project. De koorleden ontvingen hen vriendelijk en ze helpen elkaar met moeilijke onderdelen in het stuk. Zo blijken Koerdische en Arabische toonladders iets ingewikkelder te zijn dan de Nederlandse. Amer en Hani zingen de vaak moeilijkere kwarttonen soms dan ook voor.

Dirigent Krijnen geeft het koor enige aanwijzingen: “Tegen het einde bent u wellicht moe, maar dit stuk moet mooi en licht zijn. Vol hoop”. De titels van de verschillende stukken zijn veelzeggend: In de Keel van de Zee, Heimwee, Mijn Ontheemde Land. “In het stuk over ontheemden bezingen we eigenlijk ons eigen vluchtverhaal”, zegt Hani. Hij en Amer maakten zelf ook de helse overtocht per boot. Inmiddels geven ze zeer gemotiveerd hun leven in Nederland vorm. Met wat vrienden startten ze een ensemble. Daarmee treden ze op door heel Nederland. En al missen ze hun thuisland en de levendigheid van voor de oorlog,  ze houden ook van de rust en regelmaat in Nederland, de vrijheid en de vrienden die ze inmiddels gemaakt hebben.

De komst van de vluchtelingen valt goed bij het koor. Koorlid Marga, die een altpartij zingt: “Ik vind het bijzonder om op deze manier ‘iets te kunnen doen’ in plaats van je alleen maar machteloos te voelen.”  Amer en Hani voelen zich thuis bij het koor. Ze spreken misschien nog niet zo goed Nederlands, maar dat is hier niet zo van belang. “We vinden elkaar in een universele taal”, zegt Hani. “De taal van de muziek”.

Tekst & foto’s Johanne van Dijk.

Meer weten over Oratorium van een vlucht? Kijk hier.

Meer inspiratie opdoen? Welkom in Utrecht maakte ook het volgende mogelijk:

  • In oktober speelden circa dertig vluchtelingen uit AZC Utrecht mee in de eerste scène van het theaterstuk All Inclusive van NNT – Noord Nederlands Toneel in Stadsschouwburg Utrecht.
  • Op 25 en 26 december gingen in totaal meer dan 70 azc-bewoners naar de musical Het Jungle Boek.
  • Diverse vluchtelingen krijgen inmiddels muziekles, onder meer bij Het Wilde Westen. (url link maken)

Dit is slechts een greep uit de activiteiten. Voor meer, ga naar onze facebookpagina.

Lees meer

In het schemerdonker op de wip. Daarna lekker pizza eten. Veertien kinderen van het azc hadden eind november een fijne vrijdagmiddag in speeltuin Rotsoord. ‘Ze zijn helemaal niet verlegen’, zo meldde Fleur (15) een van de organisatoren over de azc-kinderen ‘En ze konden het allemaal heel goed met elkaar vinden.’
De middag werd georganiseerd door een bijzondere groep teenagers: meiden tussen de 14 en 16 jaar uit de derde klas van het <a href=”http://www.gerritrietveldcollege click for info.nl”>Gerrit Rietveld College  en leeftijdgenoten met een vluchtelingenachtergrond van Ithaka, de Internationale Schakelklas in Overvecht.  Een leuke en nuttige mix, zo bleek. ‘Die meisjes van het Ithaka hebben heel erg geholpen tijdens de voorbereiding’, aldus Fleur. Ze gaven goede tips. ‘En tijdens het uitje konden zij natuurlijk met de kinderen communiceren.’ Een Syrische vrijwilliger begeleidde de groep vanuit Welkom in Utrecht. De meiden van het Rietveld kregen een training vooraf van de Nationale jeugdraad. 

 

 

 

Meer inspiratie opdoen? Welkom in Utrecht maakte ook het volgende mogelijk:

  • Op 25 september verzorgden drie meiden van de Werkplaats in Bilthoven een spelletjes-middag op het grasveld voor restaurant Kantien voor kleine kinderen uit azc Ravellaan. Een bewoonster van hun eigen leeftijd hielp mee.
  • In april verzorgden leerlingen van het Christelijk Gymnasium Utrecht een maaltijd voor een groep vluchtelingen.

Dit is slechts een greep uit de activiteiten. Voor meer, ga naar onze facebookpagina.

Lees meer

 

Heel trots stond hij daar, achter zijn lamsvlees aan het spies, Arabisch brood en diverse groenten. De Syrische kok Abdulrahman genoot er zichtbaar van. Samen met mannen uit Iran en Afghanistan bereidde hij op 17 september een lekkere maaltijd voor circa vijftig buurtbewoners van de buurt Welgelegen en even zoveel bewoners van het AZC aan de Ravellaan, dat in dezelfde buurt ligt. Het initiatief lag bij Welgelegen Ontmoet  een programma om bewoners van Welgelegen met elkaar in verbinding te brengen.

Het diner was niet speciaal gericht op vluchtelingen. ‘Het was een van de activiteiten van Welgelegen Ontmoet die we om de zoveel maanden organiseren voor en met alle bewoners van de buurt’, zo legt Irene Sinteur van Welgelegen ontmoet uit. Het is een logische insteek, zo meent Irene. ‘We organiseren een activiteit om van onze buurt een fijne leefomgeving te maken. En dat doe je met iedereen die deel uitmaakt van de buurt, dus ook de bewoners van de Ravellaan.’

Nieuwe contacten

Ze kijkt terug op een heel mooie maandagavond waarop meer dan honderd mensen van alle leeftijden aan tafel schoven. Ze kreeg veel enthousiaste reacties. ‘Mensen hebben er ontzettend van genoten’, zo vertelt ze. Niet alleen van de heerlijke Syrische, Afghaanse en Iraanse gerechten. Maar ook van de gezellige sfeer in restaurant Kantien en van het samen zijn met ‘oude’ en nieuwe buurtgenoten. Er werden weer nieuwe contacten gelegd. ‘Sommigen daarvan zijn blijvend, zo weten we van voorgaande activiteiten.’

De koks werkten hard en met toewijding, meent Irene. Maar minstens van zoveel belang was het werk van al die vrijwilligers uit de buurt,  de belangeloze inzet van restaurant Kantien, die op deze maandagavond gratis onderdak gaf aan zowel koks als eters. En de intensieve begeleiding van Welkom in Utrecht. ‘Ik weet dat jullie het vanzelfsprekend vinden, maar ik wil het toch even noemen: zonder Welkom in Utrecht was dit echt niet van de grond gekomen.’

Oh ja, en voor wie dit leest en in de wijk Welgelegen woont. Op 17 januari is er een jamsessie gepland. Houd deze site in de gaten voor meer nieuws.

 

 

Nog meer inspiratie opdoen? Welkom in Utrecht maakte eveneens het volgende mogelijk:

  • 9 juli, een barbecue met de buurt en de nieuwe buren van het AZC aan de Ravellaan. Georganiseerd door Welgelegen Ontmoet.
  • 4 november. Samen koken en eten in Het Wilde Westen. met een gezamenlijke trommelworkshop vooraf azithromycin cost. Georganiseerd door een Nederlands zuivelbedrijf.
Lees meer

 

Frans van Gisbergen kwam langs op de Open AZC dag op 24 september 2016. Hij besloot dat hij ‘wat’ wilde doen voor AZC bewoners. ‘Waarom moeilijke toeren uithalen’, zo dacht hij. ‘Ik ga gewoon met mijn bootje de Utrechtse grachten op en neem een paar vluchtelingen mee.’ Zo gedacht, zo gedaan. Frans mailde Welkom in Utrecht, die benaderde een paar bewoners uit de opvang. En daar zaten Edriss en Mahdi op een woensdagochtend in oktober in het bootje van Frans. Dit is wat Frans erover schreef:

“Het is fris, als ik in mijn bootje stap om de grachten op te varen. Ik heb met Edriss en Mahdi afgesproken aan de Oude Gracht bij deTwijnstraat. Eenmaal daar aangekomen, blijkt dat ze bij Oudaen staan, dus snel nog even verder varen. Mijn gedachten vooraf – waar gaan we over praten, hoe zit het met de taalbarrière – waai ik weg. We zullen wel zien Read Full Article. Ik ben in ieder geval goed uitgerust met extra dekens en reddingsvesten, dus dat zit wel snor.
Aha, daar zie ik ze staan. Na een warme begroeting kiezen wij het ruime sop. Al snel maakt de begrijpelijke spanning plaats voor wederzijdse belangstelling. (meer…)

Lees meer

 

Tuinderij Amelis’Hof nodigde afgelopen zomer vluchtelingen uit voor de laatste ‘aanschuiftafel’. Zes azc-bewoners konden zo mee eten van de gerechten die waren meegebracht door de reguliere bezoekers. De voornamelijk vegetarische gerechten vielen erg in de smaak en het was ook erg gezellig, vond organisator Irene Veldhuijzen. Behalve gegeten werd er gewandeld door de prachtige tuin op landgoed Amelisweerd. Google translate hielp de namen van plantensoorten in Arabisch en Dari uit te wisselen. Al snel kwamen er verhalen los over de gewassen die mensen vroeger in het land van herkomst verbouwden. Singer-songwriter Anke Timmer zorgde voor een mooie afsluiting. Zo werd de laatste aanschuiftafel van deze zomer op de tuinderij een bijzondere editie.

 

Nog meer inspiratie opdoen? Welkom in Utrecht maakte eveneens het volgende mogelijk:

Kijk voor nog meer activiteiten op onze facebookpage.

Lees meer

Roeivereniging Triton kwam met een bijzonder initiatief.  De vereniging betrok vluchtelingen bij de trainingen en gaf ze zo een kans door te stromen naar de nationale selectie. Er vond eerst een werving plaats, waar zeven gemotiveerde en enthousiaste deelnemers aan meededen. Daarvan bleven er een aantal een keer per week onder begeleiding van een coach van de vereniging trainen. Doorstoten naar de top is nog niet gebeurd. Maar wie weet.

 

 

 

 

 

 

 

Meer inspiratie opdoen? Welkom in Utrecht maakte ook het volgende mogelijk:

  • Afgelopen zomer organiseerde VC Majella een beachvolleybal toernooi voor bewoners van het azc.
  • Eind augustus deed Stichting Josko hetzelfde. Tijdens hun zomerkamp, ditmaal met Ierse jongeren, nodigden ze leeftijdgenoten uit het azc uit mee te doen.
  • Bij <a href="http://www.hvleidscherijn click over here.nl”>handbalvereniging Leidsche Rijn traint vanaf oktober een jonge Syrische vluchteling mee.
  • Voetbalvereniging Kampong laat elke vrijdagavond bewoners uit het azc meetrainen.
  • Ook bij basketbalclubs Cangeroes en BC Utrecht trainen meerdere azc’ers en statushouders mee, geeft een vluchteling trainingen aan een jeugdteam en draait een ander bardiensten in de kantine van Sporthal Lunetten waar beide clubs spelen.

Dit is slechts een greep uit de activiteiten. Voor meer, ga naar onze facebookpagina.

Lees meer